Bio Nederlands

foto by Niek Tijsse Klasen
photo by Niek Tijsse Klasen

Karin van Pinxteren (‘s-Hertogenbosch 1967) studeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten in Breda. Ze maakt installaties, performances, video, twee-dimensionaal werk, schrijft beschouwingen als Nachtportier en maakt korte poëzie.

Over haar werk zegt Karin:

‘Je ziet de ander, je bent jezelf, daarentegen kun je jezelf alleen in de spiegel helemaal zien. Concluderend is het eigen bestaan redelijk onzichtbaar terwijl het bestaan van anderen geheel in beeld is. Hieruit ontstaat de wil tot reflecteren en communiceren die manieren zijn om het eigen bestaan concreet te maken. Op pogingen tot samenvallen volgen pogingen tot samenvallen. Door de onmogelijkheid hiervan, want we zitten nooit op een lijn, niet met de ander en niet met het zelf, blijken het oneindige bewegingen te zijn.’

Van Pinxteren begint haar artistieke praktijk na haar opleidingen als grafisch ontwerper en architectonisch vormgever met het ontwikkelen van performances en installaties, onder andere in 2001 in het Stedelijk Museum in Aalst [B] en in 2002 in Museum De Beyerd in Breda. In 2001 en 2003 wordt ze uitgenodigd voor groepstentoonstellingen in Museum van Bommel van Dam Venlo waarop in 2007 een uitnodiging volgt voor een solo installatie waarbij ze haar boek Kurt’s Zimmer Publikation uitbrengt.

Op haar Artist in Residence periode in Pofferd De-Nul in Antwerpen [B] volgen diverse andere Artist in Residence uitnodigingen waaronder the MeetFactory in Praag 2009 [CZ], KIK in Kolderveen 2011, Virginie Janssens Foundation in Mas de Charrou 2013 [F] en GAFA, Guangzhou in 2019.

In 2007 participeert ze in GHB en in 2009 in het Invisible Empire project bij het Van Abbemuseum, Eindhoven. Solo tentoonstellingen volgen in 2011 in Grey Area Gallery in Brighton [UK] en in 2012 in Museum De Pont, Tilburg waarbij haar boek Part of Someone’s Diorama verschijnt. In hetzelfde jaar ontwikkelt ze een performance als solo bijdrage voor de Supermarket Independent Art Fair in Kulturhuset Stockholm [S]. In 2018 volgt de uitnodiging voor een solo in Twelve Twelve gallery waardoor het werk in diverse collecties landt.

In de periode na 2012 richt van Pinxteren zich naast haar beeldend werk ook op het schrijven en start in 2013 met het blog Nachtportier – draalgedachten van een beeldend kunstenaar, brengt in 2015 het boek Sofa Journal uit met een bundeling van getekende en geschreven dagboeknotities, in 2016 volgt de uitgave Traagschuim.

Korte poëzie en reflectieve beschouwingen komen steeds vaker in het beeldende werk terecht. Zo is het verhaal ‘Het onderbeen van Ambroise Sardou’ onderdeel geworden van haar installatie La Chambre de Cathérine [2016], eerder gebeurde het in Silo Exotica [2012], en zal voor de Paltzbiënnale in Soest [2021] opnieuw een verhaal met een installatie samenvallen. In haar performances als Hostess gebruikt ze taal in haar poëtische acties, zoals in het Galaxy Museum of Contemporary Art in Chongqing [CN,2017].

Ze heeft haar werk vanaf 2017 samengevat onder Short Poetry Art, de typering die ze hiervoor heeft bedacht.

Het werk bevindt zich in diverse collecties en is te koop vanuit de studio, een selectie van haar werk is te verkrijgen op We Like Art.

In combinatie met haar artistieke werk is Karin nauw betrokken bij de kunstpraktijk door deel te nemen in gesprekken, aan lezingen en het onderwijs.

'Part of Someone's Diorama' | Karin van Pinxteren | 2012 | Museumshop De Pont

Hendrik Driessen, Museum De Pont, 2012:

‘Het werk van Karin van Pinxteren is een prachtig voorbeeld van het menszijn vanuit de behoefte om af en toe dieper te graven en echt met elkaar in contact te komen. Het schreeuwt niet, het is bescheiden en tegelijkertijd is het ook ambitieus. Het is vooral ontroerend door zijn directheid, ontroerend doordat het gebruik maakt van de geschiedenis van de kunst. Zoals het “wit” wat in de geschiedenis van de kunst natuurlijk een buitengewoon moeilijk gegeven is, een bewijs van ongelofelijk veel, zoals het wit van Robert Ryman.

Het zijn die verfijning en die precisie die iets bijzonder maakt zodat je het ook weet te herinneren, zelfs al heb je het op dat moment nog niet eens waargenomen. Dat vind ik zo kenmerkend voor het werk van Karin van Pinxteren die in staat is bijna futiele dingen te verheffen tot iets dat algemeen herkent kan worden, die eenvoudige conversatie weet te maken tot iets waarin mensen op hun toppen van hun kunnen functioneren. Die licht en donker, dat zijn toch als het gaat om “het zijn” de uitersten, in haar werk bijeen weet te brengen en dat ze ook nog eens een keer en passant de schilderkunst benadert door het hele begrip van het venster, het hier en het daar of het feitelijke daar en het denkbeeldige hier in haar werk zo goed weet weer te geven, zoals Visitor 7 in de tentoonstelling, een merkwaardig schilderij dat gaat over niks en tegelijkertijd gaat het over alles, een kenmerk van haar werk. Ze stelt haar werk steeds ter discussie op een heel interessante manier, het is iemand die voortdurend twijfelt, de twijfel waar vanuit grootse kennis ontstaat.’

Dirk van Weelden, schrijver, 2020

‘Het werk van Karin van Pinxteren brengt je op een plek, dat kruispunt waar ik het eerder over had, waar het voor je ogen gebeurt: een ontmoeting van een talig lichaam, met een stad, een dorp, een ander, die leidt tot een werk, dat twee dingen pijnloos in elkaar vouwt: het vreemd worden van de eigen waarneming, en het ruimte maken voor de eigenheid van het andere. Als je heel waarachtig, geduldig, precies en inventief te werk gaat, kan dat iets opleveren dat er heel vanzelfsprekend uit ziet. Dat danst en een stil gebaar maakt, dat speelt en zingt, en je een dag en een nacht lang diep in de ogen kijkt, tot je vraagt “wat is er gebeurd?” ook al leek het maar een seconde.’

Maria Schnyder, conservator Museum de Pont, 2018

‘Er ligt geen hapklare betekenis voor ons klaar, een ontmoeting met je werk is dan ook nooit vrijblijvend. In het verleden heb je de bezoekers van je tentoonstellingen soms aan hun medeplicht herinnerd door ze bij de ingang een stempel op de hand te drukken. Je werk veronderstelt een geven en nemen, dat maakt het eisend maar tegelijkertijd ontzettend genereus: wij, als kijker, met onze eigen verbeelding, onze eigen reflectie, doen ertoe.’

Freek Lomme, schrijver en directeur Onomatopee Projectspace, 2014:

‘Het werk behandeld het vertrouwen in een tijdperk van zintuigelijke controle en vraagt ons positie te nemen. Terwijl we ons kwetsbaar open stellen, dichterbij komen, stimuleert ze de menselijke kracht van ethische potentieel in en door de esthetische ervaring.’

Alex de Vries, schrijver en adviseur eigentijdse kunst 2014:

Het werk van Karin van Pinxteren presenteert weliswaar tastbare objecten en grafisch werk, maar die zijn in haar geval een instrument om de persoonlijke verstandhouding met haar onderwerpen een contrapunt te bieden. Van daaruit kan ze de wisselwerking die ze vanuit gevoelsmatige overwegingen met mensen en hun uitingen aangaat concreet gestalte geven. Ze bedrijft een vorm van beeldende correspondentie die ze de kijker ‘onder rembours’ voorhoudt.’ 

Manon Berendse, schrijver en journalist, 2009:

‘Niet vaak plaatst een kunstenaar zich zo direct tussen het zegbare en verzwegene. Tussen wat kunstenaars onderscheidt van hun publiek, tussen de vragen van schepper en beschouwer. Tussen het ik en de ander. Van Pinxteren poogt tussenbeide te komen zonder haar persoon naar voren te schuiven. Ze is afwezig, maar niet onzichtbaar.’

Easy to love | Karin van Pinxteren | Supermarket Stockholm
Easy to love | video + performance | Supermarket Stockholm | 2012